Dichroïsch glaskan een verscheidenheid aan kleuren weergeven onder verschillende verlichting. Het is een speciaal glasmateriaal. Het is een samengesteld niet-doorschijnend glas. Gemaakt van op elkaar gestapelde lagen metaaloxide. Daarom heeft het verschillende kleuren in verschillende hoeken. De commerciële naam "dichroïsch" kan ook drie of meer kleuren weergeven (driekleur). In sommige gevallen kan het zelfs regenboogkleuren weergeven. Dankzij de unieke optische eigenschappen wordt het op grote schaal gebruikt op het gebied van kunst, wetenschap en technologie.
De vroege geschiedenis van dichroïsch glas
Oud ambacht
Het concept van dichroïsch glas dateert uit oude beschavingen. Al in het Romeinse rijk hadden ambachtslieden het proces van het maken van glas met dichroïsche effecten onder de knie. Bijvoorbeeld de beroemde Lechugus Cup. Dit is een Romeins glas uit de vierde eeuw. De beker is uit één stuk materiaal gesneden en is een van de weinige complete glaswerken uit die periode. Het is dichroïsch glas, dat overdag groen en 's nachts rood kan lijken. Vanuit elke hoek kunt u verschillende graden van schoonheid waarderen. Dit dichroïsche effect wordt bereikt door kleine metaaldeeltjes aan het glas toe te voegen. Deze deeltjes kunnen een interferentie-effect veroorzaken onder de bestraling van licht, waardoor een dichroïsch effect ontstaat.
Middeleeuwse ontwikkeling
Met de ontwikkeling van The Times, tot aan de Middeleeuwen. Ook de dichroïsche glastechnologie is verder ontwikkeld. Ambachtslieden gebruiken technologie in de glas-in-loodramen van de kerk. Om de kleurvariatie en visuele effecten te vergroten. Dit soort glas is zowel van binnen als van buiten prachtig. De slagschaduw is ook kleurrijk en voegt een unieke artistieke charme toe aan de decoratie van de kerk, waardoor de kerk vol vitaliteit en behendigheid is.
Glas-in-loodramen zijn niet alleen mooi, maar hebben ook een religieuze en educatieve betekenis. Glas-in-loodramen zijn ook belangrijke glassymbolen uit die tijd. Sommige beroemde kerken, zoals de Notre Dame kathedraal in Parijs en de kathedraal van Milaan, staan bekend om hun prachtige glas-in-loodramen. Het is niet alleen een vertoon van middeleeuwse bekwaamheid. Het is ook een belangrijk cultureel erfgoed uit die tijd. Tegenwoordig trekt het nog steeds talloze toeristen.
De geboorte van modern dichroïsch glas
De doorbraak van de 20e eeuw
De echte doorbraak in het modernedichroïsch glaskwam in de jaren zestig. Destijds werkten NASA-wetenschappers aan hoogwaardige optische filters en beschermende materialen. Er is een nieuwe meerlaagse coatingtechniek ontwikkeld. De technologie was oorspronkelijk bedoeld voor toepassingen in de lucht- en ruimtevaart. Voornamelijk het raam en het instrumentenpaneel van het ruimtevaartuig. Om apparatuur te beschermen tegen de gevolgen van intense zonnestraling.
NASA-bijdrage
Het onderzoeksteam van NASA bestaat uit optische ingenieurs en materiaalwetenschappers. Ze ontdekten het dichroïsche effect per ongeluk terwijl ze de reflectie- en transmissie-eigenschappen van licht controleerden in hun onderzoek naar meerlaagse coatingtechnologie. Deze ontdekking bracht hen ertoe het effect verder te bestuderen en te ontwikkelen. De hoop is dat op basis van dit effect verschillende materialen kunnen worden uitgevonden.
Omdat gewone transparante stoffen het menselijk zicht niet kunnen beschermen tegen de intense zonnestralen. Apparaten variërend van het menselijk lichaam tot ruimtevaartuigen en computers kunnen worden beschadigd door zonnestraling als ze niet worden beschermd. Dichroïsch glas kan, omdat het sporen van metaal bevat, de schade door fel zonlicht blokkeren. Dus vond het onderzoeksteam uiteindelijk dichroïsch glas uit in de moderne zin van het woord. Het nieuwe materiaal kan onder verschillende verlichting verschillende kleuren laten zien. Het heeft unieke optische eigenschappen.
